Verslag E3 - 16-04-2011

Na een lange week wachten was het eindelijk zover! De kampioenswedstrijd en tevens laatste wedstrijd tegen de nummer 1 moest gewonnen worden (2 punten achterstand).

De spelers van Alexandria’66 waren al vroeg aanwezig met bussenvol fanatieke supporters. Indrukwekkend dat moet gezegd worden. Wij kozen er echter voor ons in alle rust geestelijk voor te bereiden op deze belangrijke wedstrijd in de kleedkamer. Alle spelers hadden deze wedstrijd al menig maal gespeeld in hun dromen de afgelopen week. De zenuwen waren duidelijk te merken. Sommigen waren rustiger dan normaal , anderen weer wat drukker en uiteraard wat meer wc bezoek dan normaal voor de wedstrijd. De warming up werd zoals gewoonlijk weer netjes afgewerkt. De mannen kregen wat extra belangrijke instructies met name over de posities bij balbezit.

Bij de aftrap zaten de meesten al direct lekker in de wedstrijd. Al na 6 minuten voetballen was het onze topscorer Fabio (10 doelpunten) die de bal van Daniël aangespeeld kreeg en vanaf een metertje of 11 de bal met een stift in de uiterste hoek deponeerde. Wat een heerlijk begin zeg! 0-1 De wedstrijd ging daarna echt gelijk op! Ook Alexandria”66 kwam sterk terug met gevaarlijke schoten en aanvallen. Maar stuitte iedere keer maar weer op onze ijzersterke verdediging Robin, Souhail en Baron. Deze drie pilaren achterin zijn werkelijk voor niemand bang. Waren deze 3 jongens alsnog gepasseerd dan was er wel onze doelman Alex die werkelijk alles pakte vandaag en de wedstrijd van zijn leven keepte. Je bent een geboren keeper Alex! Toch schoot Alexandria na 15 minuten voetballen onhoudbaar de 1-1 binnen via de onderkant van de lat. Het gejuich van de meegereisde supporters was oorverdovend en er werd zelfs een luchthoorn toeter gebruikt om de jongens van Alexandria aan te moedigen. Het antwoord kwam van Daniël die in de 18e minuut verwoestend uithaalde en vol de kruising raakte. Helaas kon Fabio de rebound niet binnen schieten. Het fluitsignaal voor de rust klonk.

In de tweede helft moest het dan toch gebeuren. Nog maar een schepje erboven op! De druivensuikertjes werden uitgedeeld. E3 staat bekend om zijn goede tweede helft, daar moesten we dan maar op vertrouwen.

Hermes nam meteen het initiatief. Het middenveld kon zowel op rechts als op links iedere keer gevaarlijk worden. Vanaf rechts was het nu Fabio die met een rare curve de bal over de laatste man wist te schieten en was het Daniël die nu feilloos binnenschoot. 2-1 Wat een blijheid bij de spelers. In de 17e minuut was het nu Barry die heerlijk binnenschoot na een voorzet van Fabio. Barry vierde dit doelpunt op een in Schiedam onbekende Zuid Amerikaanse manier, liep het veld sneller dan zijn schaduw juichend over en eindigde in de armen van de coach. 3-1 In de 22e minuut was het wederom onze Barry, die na een paar jongens op links het bos in te hebben gestuurd, naar binnen trok en zelf voor de definitieve overwinning zorgde. 4-1. Groot gejuich en applaus vanaf de zijkant klonk ons werkelijk als muziek in de oren in groot contrast met het grote verdriet bij de jongens in het rood–wit. Voetbal is emotie!

Wat een fantastische overwinning. Van harte gefeliciteerd jongens! Theo en ik willen graag Alex, Souhail, Baron, Robin, Fabio, Barry, Daniël en Kevin bedanken voor al jullie inzet, het lachen en al de mooie momenten tijdens deze competitie. Twee keer achter elkaar kampioen worden is echt een unieke prestatie. Spijtig alleen dat dit voorlopig de laatste wedstrijd was met deze echte vriendenploeg en dat sommigen de D-teams nu moeten gaan versterken. Ik mag aannemen dat jullie het onafscheidelijke coach duo Theo en Norman vroeg of laat toch weer tegen zullen komen.

Bedankt kanjers!
Norman